محمد مؤمن بن محمد زمان الطبيب التنكابني ( حكيم مؤمن )

397

تحفة المؤمنين ( تحفه حكيم مؤمن ) ( فارسى )

طرفه انسان آب دهانش ، ناشتا . بازى خون و زهره‌اش ، به غايت مفيد . باشق زهره‌اش ، قوىتر از زهرهء باز . بندق قطوراً . حمام خونش خاصّه خون بال نارسيده‌اش ، اكتحالًا . كموّن . لبن البقر . اختلاج چشم دارصينى طلاءً نافع . ضربان چشم بيض ضماداً . سمن اكتحالًا . كزبره ضماداً . شعر منقلب حلزون طلاءً ، بعد از كندن آن در رفع روييدنش مؤثر . شاهترج اكتحالًا ، جهت منع روييدن . موى زياد چشم آبنوس . بلبل سرگينش . دبّ خونش ، اكتحالًا . دخان الكندر . صدف اكتحالًا ، نافع . كلب زهره‌اش ، طلاءً مانع روييدن . شياف ( 38 ) جهت منع . ضماد ( 66 ) بعد از قلع مانع روييدن . منع ريختن مژگان زفت رطب دوده‌اش و نيز در نيكو كردن آن . زوفاى رطب طلاءً . صنوبر پوست درختش ، جهت اين امر نافع . لاجورد اكتحالًا . ضماد ( 65 ) و نيز منع سقوط موى . رويانيدن مژه آبنوس . تمر ، دانه‌اش . ثمام و نيز جهت تقويت آن . دبّ زهره‌اش و نيز جهت قوّت بصر . دخان الكندر . سنبل اكتحالًا . كحل الاشفار ( 12 ) و نيز در انبوه كردن آن به غايت موثر .